گفتار حضرت در پاسخ تهدید حُرّ و بیان آمادگی برای شهادت

بسم الله الرحمن الرحیم

      حرّ بن‌ یزید با آن‌ حضرت‌ همراه‌ بود؛ و در راه‌ و حرکت‌ جدا نمی‌شد و می‌گفت‌:

      ای‌ حسین‌! من‌ با این‌ گفتارم‌ خدا را درباره‌ خودت‌ به‌ یادت‌ می‌آورم‌، که‌ من‌ گواهی‌ می‌دهم‌ که‌ اگر جنگ‌ کنی‌ کشته‌ خواهی‌ شد!

      فَقَالَ لَهُ الْحُسَیْنُ علیه‌السلام: أَ فَبِالْمَوْتِ تُخَوِّفُنِی‌؟! وَهَلْ یَعْدُو بِکُمُ الْخَطْبُ إنْ تَقْتُلُونِی‌؟! وَ سَأَقُولُ کَمَا قَالَ أَخُو الاوْسِ لاِبْنِ عَمِّهِ وَهُوَ یُرِیدُ نُصْرَه رَسُولِ اللَهِ صَلَّی‌ اللَهُ عَلَیْهِ وَءَالِهِ؛ فَخَوَّفَهُ ابْنُ عَمِّهِ وَقَالَ: أَیْنَ تَذْهَبُ؟ فَإنَّکَ مَقْتُولٌ.

      فَقَالَ:

سَأَمْضِی‌وَمَا بِالْمَوْتِ عَارٌ عَلَی‌ الْفَتَی

إذَا مَا نَوَی‌ حَقًّا وَجَاهَدَ مُسْلِمَا

وَ وَاسَی‌ الرِّجَالَ الصَّالِحِینَ بِنَفْسِهِ

وَ فَارَقَ مَثْبُورًا وَخَالَفَ مُجْرِمَا

فَإنْ عِشْتُ لَمْ أَنْدَمْ وَإنْ مِتُّ لَمْ أُلَمْ

کَفَی‌ بِکَ ذُلاًّ أَنْ تَعِیشَ وَتُرْغَمَ

      («إرشاد» مفید، ص‌ 243؛ و «إعلام‌ الوری‌» ص‌ 230؛ و «نفس‌المهموم‌» ص‌ 116)

      «حضرت‌ در پاسخ‌ حرّ فرمود:‌ای از مرگ‌ مرا می‌ترسانی‌؟! و‌ای اگر مرا بکشید دیگر مشکل‌ شما حلّ می‌شود؟!( بهتر است‌ اینطور ترجمه‌ شود: «و‌ای اگر مرا بکشید، از پدیده‌ها و عواقب‌ ناپسند آن‌ رها می‌شوید؟!»)

      من‌ همان‌ کلامی‌ را می‌گویم‌ که‌ برادر أوسیِ ما به‌ پسر عموی‌ خود گفت‌ در وقتیکه‌ می‌خواست‌ برای‌ نصرتِ رسول‌ خدا صلّی‌ الله‌ علیه‌ وآله‌ وسلّم‌ برود؛ و پسر عمویش‌ او را می‌ترسانید و می‌گفت‌: کجا می‌روی‌؟ تو حتماً کشته‌ خواهی‌ شد! او در جواب‌ گفت‌:

      من‌ حتماً می‌روم‌ و جوانمرد را از مرگ‌ ننگ‌ و عاری‌ نیست‌؛ اگر عملش‌ برای‌ حقّ باشد و از روی‌ حال‌ تسلیم‌ و رضا مجاهدت‌ کند. و با بذل‌ جان‌ و نفس‌ خود با مردمان‌ صالح‌ و نیکوکار مواسات‌ کند؛ و از مردم‌ مَطرود و ملعون‌ جدا شود، و با مُجرم‌ و گناهکار، طریق‌ ستیز و مخالفت‌ پیشه‌ سازد.

      پس‌ اگر من‌ زنده‌ بمانم‌ پشیمان‌ نگشته‌ام‌؛ و اگر بمیرم‌ مردم‌ مرا ملامت‌ نکنند، و این‌ خواری‌ و ذلّت‌ برای‌ تو بس‌ است‌ که‌ زنده‌ بمانی‌، و مورد ظلم‌ و تعدّی‌ و تجاوز قرار گیری‌ و نتوانی‌ از حقّ خود دفاع‌ کنی‌!»

      و شاید آن‌ کلمات‌ دُرَربار که‌ علاّمه‌ معاصر توفیق‌ أبوعلم‌ در کتاب‌ خود موسوم‌ به‌ «أهل‌ البیت‌» آورده‌ است‌، پاسخ‌ حضرت‌ سیّدالشّهداء علیه‌ السّلام‌ در همین‌ جا به‌ حُرّ بن‌ یزید ریاحی‌ بوده‌ است‌؛ آنجا که‌ فرماید:

      لَیْسَ شَأْنِی‌ شَأْنَ مَنْ یَخَافُ الْمَوْتَ. مَا أَهْوَنَ الْمَوْتَ عَلَی‌ سَبِیلِ نَیْلِ الْعِزِّ وَإحْیَآءِ الْحَقِّ. لَیْسَ الْمَوْتُ فِی‌ سَبِیلِ الْعِزِّ إلَّا حَیَوه خَالِدَه؛ وَلَیْسَتِ الْحَیَوه مَعَ الذُّلِّ إلَّا الْمَوْتَ الَّذِی‌ لَا حَیَوه مَعَهُ.

      أَ فَبِالْمَوْتِ تُخَوِّفُنِی‌؟! هَیْهَاتَ؛ طَاشَ سَهْمُکَ، وَخَابَ ظَنُّکَ! لَسْتُ أَخَافُ الْمَوْتَ.

      إنَّ نَفْسِی‌ لَاکْبَرُ مِنْ ذَلِکَ، وَهِمَّتِی‌ لَاعْلَی‌ مِنْ أَنْ أَحْمِلَ الضَّیْمَ خَوْفـًا مِنَ الْمَوتِ؛ وَهَلْ تَقْدِرُونَ عَلَی‌ أَکْثَرَ مِنْ قَتْلِی‌؟!

      مَرْحَبـًا بِالْقَتْلِ فِی‌ سَبِیلِ اللَهِ! وَلَکِنَّکُمْ لَاتَقْدِرُونَ عَلَی‌ هَدْمِ مَجْدِی‌ وَمَحْوِ عِزَّتِی‌ وَشَرَفِی‌؛ فَإذًا لَا أُبَالِی‌ مِنَ الْقَتْلِ.

      (توفیق‌ أبوعلم‌ در کتاب‌ «أهل‌ البیت‌» ص‌ 448، مطبعه‌ سعادت‌ مصر، بنا بر نقل‌ «ملحقات‌ إحقاق‌ الحقّ» ج‌ 11، ص‌ 601)

      «شأنِ من‌ شأن‌ کسی‌ نیست‌ که‌ از مرگ‌ بترسد! چقدر مرگ‌ در راه‌ وصول‌ به‌ عزّت‌ و احیای‌ حقّ، سبک‌ و راحت‌ است‌. نیست‌ مرگ‌ در راه‌ عزّت‌ مگر زندگانی‌ جاویدان‌؛ و نیست‌ زندگانی‌ با ذلّت‌ مگر مرگی‌ که‌ با او حیاتی‌ نیست‌.

      آیا مرا از مرگ‌ می‌ترسانی‌؟! هیهات‌؛ تیرت‌ به‌ خطا رفت‌! و گمانت‌ واهی‌ و تباه‌ شد! من‌ آن‌ کسی‌ نیستم‌ که‌ از مرگ‌ بترسم‌!

      نفس‌ من‌ از این‌ بزرگتر است‌، و همّت‌ من‌ عالی‌تر است‌ از آنکه‌ از ترسِ مرگ‌، بار ستم‌ و ظلم‌ را بدوش‌ بکشم‌؛ و‌ای شما بر بیشتر از کشتن‌ من‌ توانائی‌ دارید؟!

مرحبا و آفرین‌ به‌ کشته‌ شدن‌ در راه‌ خدا! ولیکن‌ شما توانائی‌ بر نابودی‌ مَجد من‌، و محو و نیستی‌ عزّت‌ و شرف‌ من‌ ندارید! پس‌ در این‌ صورت‌، من‌ باکی‌ از کشته‌ شدن‌ ندارم‌»

      و سیّد الشّهداء علیه‌ السّلام‌ همان‌ کسی‌ است‌ که‌ می‌فرمود: مَوْتٌ فِی‌ عِزٍّ خَیْرٌ مِنْ حَیَوه فِی‌ ذُلٍّ.( کتاب‌ «أهل‌ البیت‌» بنا بر نقل‌ «ملحقات‌ إحقاق‌ الحقّ»)

«مردن‌ در راه‌ عزّت‌ وبا عزّت‌ بهتر است‌ از زندگی‌ با ذلّت‌.»

      و همان‌ کسی‌ است‌ که‌ در موقع‌ جنگ‌ نمودن‌، و حمله‌ور شدن‌ بر سپاه‌ دشمن‌ رَجَز می‌خواند و می‌فرمود:

الْمَوْتُ خَیْرٌ مِنْ رُکُوبِ الْعَارِ                         وَالْعَارُ أَوْلَی‌ مِنْ دُخُولِ النَّارِ

      (»نفس‌ المهموم‌» ص‌ 219؛ و «بحار الانوار» ج‌ 78، ص‌ 128، از طبع‌ حروفی‌ از»اعلام‌ الدّین‌» حکایت‌ کرده‌ است‌. و در «ملحقات‌ إحقاق‌ الحقّ» ج‌ 11، ص‌ 634، از «البیان‌ و التبیین‌» ج‌ 3، ص‌ 255، و از «أهل‌ البیت‌» ص‌ 448 آورده‌ است‌؛ و «کشف‌ الغمّه‌» ص‌ 185)

      «مرگ‌ بهتر است‌ از مرتکب‌ عار و ننگ‌ شدن‌؛ و عار بهتر است‌ از دخول‌ در آتش‌.»(آنچه‌ مرا به‌ آن‌ امر می‌کنید که‌ تسلیم‌ شدن‌ به‌ حکم‌ یزید و عبیدالله‌ بن‌ زیاد باشد، برای‌ من‌ عار است‌؛ و مرگ‌ برای‌ من‌ بهتر از مرتکب‌ عار شدن‌ من‌ است‌. و اینکه‌ شما دست‌ از جنگ‌ بر نمی‌دارید و آن‌ را عار می‌پندارید، غلط‌ است‌؛ زیرا این‌ مرتکب‌ عار شدن‌ بهتر از دخول‌ در آتش‌ جهنّم‌ است‌. و این‌ فرمایش‌ حضرت‌ در مقابل‌ کلام‌ عمر است‌ که‌ در وقت‌مردن‌ چون‌ أمیرالمؤمنین‌ علیه‌السّلام‌ به‌ او فرمودند: اعتراف‌ کن‌ بر غصب‌ خلافت‌ من‌، در پاسخ‌ گفت‌: این‌ اقرار و اعتراف‌ برای‌ من‌ عار است‌؛ النّارُ وَ لا الْعارُ؛ من‌ راضی‌ دارم‌ داخل‌ آتش‌ جهنّم‌ گردم‌ و چنین‌ اعترافی‌ را که‌ برای‌ من‌ عار است‌ نکنم‌ یعنی‌ .)

/ 0 نظر / 14 بازدید